Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
6 / 4 / 2020

Σύμφωνα με αυτό το εκλεκτό site, τα κρούσματα από COVID-19 στην Ελλάδα έχουν φτάσει τα 1.735. Δηλαδή, υπερ-τριπλασιάστηκαν από τότε που η κυβέρνηση πήρε τα γελοία, παρανοϊκά μέτρα για κλείσιμο των πάντων στη χώρα και γενικό εγκλεισμό των πολιτών.

Δηλαδή, τα κουλά μέτρα τους ουσιαστικά έχουν αποτύχει τελείως. Κι αν νομίζεις ότι μπορούσαμε να είχαμε περισσότερα θύματα αν δεν είχαν πάρει τέτοια μέτρα, ρίξε μια ματιά στα στατιστικά δεδομένα παγκοσμίως και ξανασκέψου το. Τα μέτρα αυτά είναι ανόητα. Δεν βοηθάνε στην καταπολέμηση του ιού· αν θέλει κάποιος να παραβεί την καραντίνα μπορεί εύκολα να την παραβεί γράφοντας ψέματα στο χαρτί του (πράγμα πολύ δύσκολο να ελεγχθεί)· και οδηγούμαστε γενικά σε ένα βάραθρο, από άποψη ελευθερίας, κοινωνικής συνοχής, και οικονομίας.

Αν είχαν λίγο γαμημένο φιλότιμο επάνω τους, θα έβγαινε κάποιος από αυτούς τους παλιάτσους και θα ζητούσε συγνώμη από τον κόσμο που πήραν τόσο ανεπιτυχή μέτρα, τα οποία τον ταλαιπώρησαν άσκοπα και, παράλληλα, ο κορονοϊός εξαπλώθηκε.

Αντί να το κάνουν αυτό, τι κάνουν; Τους άρεσαν οι ώς τώρα ανοησίες τους και είπαν να πάρουν ακόμα πιο αυστηρά μέτρα! Γιατί, ξέρεις, όσο πιο δυνατά και άγρια μαστιγώνεις ένα ψόφιο άλογο τόσο πιο γρήγορα θα το κάνεις να τρέξει... σωστά; Μόνο αν είσαι ηλίθιος.

Μπορεί κανείς να δει τη σημερινή χυδαιότητά τους από εδώ.

Φοβήθηκαν το Πάσχα. Το Πάσχα είναι τρομαχτική υπόθεση. Για φαντάσου...

*

Εγώ, έτσι για να περνά η ώρα, θα γράψω εδώ μερικά μέτρα που θα μπορούσαν να πάρουν τα οποία ίσως όντως να είχαν κάποιο σοβαρό αποτέλεσμα στην καταπολέμηση επιδημίας χωρίς να διαλύουν κοινωνίες και να ερημώνουν πόλεις.

Το ξέρω, φυσικά, πως ακόμα κι αν υποθέσεις ότι τα διάβαζε κάποιος από αυτούς, μάλλον δεν θα τα εφάρμοζαν. Εφαρμόζουν μόνο ό,τι τους λένε τα τσιράκια τους ή τα αφεντικά τους. Αλλά εγώ θα τα γράψω ούτως ή άλλως. Κι αν κανείς νομίζει ότι μπορεί να τα προωθήσει εκεί όπου ίσως θα μπορούσε να γίνει κάτι, είναι ευπρόσδεκτος να το κάνει.

Αντί να κόβεις το χέρι σου όταν σε πονά, μπορείς απλά να βάλεις κάτι για να σου περάσει ο πόνος, ή ακόμα και να μάθεις να αγνοείς τον πόνο.

Αντί να διαλύεις κοινωνίες και να ερημώνεις πόλεις επειδή το 0,016% του πληθυσμού έχει μια λοίμωξη, μπορείς, καλύτερα, να κάνεις τα εξής:

 

Α) Ο πιο επικίνδυνος δημόσιος χώρος είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς. (Ναι, ακόμα και σήμερα, με τα ανεπιτυχή μέτρα γενικής διάλυσης, γιατί υπάρχουν πολλοί που αναγκαστικά τα χρησιμοποιούν για να πάνε στη δουλειά τους.) Όσοι επιβαίνουν σε ΜΜΜ να υποχρεούνται να φοράνε μάσκες και γάντια, αλλιώς να μην τους επιτρέπεται η πρόσβαση. Εναλλακτικά, κι αν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα από το δημόσιο, να τους δίνονται δωρεάν μάσκες μίας χρήσης (κλειστές σε ζελατίνα, φυσικά) και γάντια.

Β) Όλοι οι υπάλληλοι στα ταμεία να φοράνε υποχρεωτικά μάσκες και γάντια, για τη δική τους υγεία (αφού συνεχώς έρχονται σχετικά κοντά με πολύ κόσμο) αλλά και για όλων των άλλων.

Γ) Όσοι μπαίνουν σε νοσοκομείο να φοράνε υποχρεωτικά μάσκα και γάντια. Αν δεν τα έχουν μαζί τους, να τους δίνονται δωρεάν. (Είχε τύχει να πάω σε νοσοκομείο τελευταία και άλλοι να φορούσαν μάσκες άλλοι όχι – ενώ εγώ, που γενικά αρνούμαι να ντυθώ σαν να έχουμε απόκριες, εκεί φορούσα και μάσκα και γάντια, γιατί... ξέρεις, είναι νοσοκομείο. Δεν είναι πιο επικίνδυνος ο δρόμος από το νοσοκομείο· το ανάποδο ισχύει. Και για εσένα και για τους άλλους.)

Δ) Να γίνονται συνεχόμενα περιπολίες από αστυνομικούς ώστε να παρατηρούν πού γίνονται συγκεντρώσεις, κι αν δουν καμία να τη διαλύουν με ειρηνικό τρόπο, ή απλά να ζητάνε από τον κόσμο να διατηρεί αποστάσεις. Όχι πρόστιμα ή ροπαλιές, φυσικά.

Ε) Με τις εκκλησίες να ισχύει ό,τι και για τα νοσοκομεία, λόγω στενότητας του χώρου και συγκέντρωσης πολλών ατόμων εκεί. Εξυπακούεται πως η θεία μετάληψη να μην επιτρέπεται.

ΣΤ) Τα εμπορικά καταστήματα να είναι όλα ανοιχτά αλλά με περιορισμό στο πόσοι πελάτες επιτρέπεται να είναι μέσα ανά πάσα στιγμή, κι επίσης βλ. παραπάνω, στο Β, για μάσκες στα ταμεία.

 

Τα μέτρα αυτά δεν είναι εξαντλητικά· ίσως θα μπορούσε να παρθεί και κάτι ακόμα, αν και τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα επιπλέον. Αν εφαρμόζονταν θα είχες μια πόλη που κινείται και συγχρόνως είναι ασφαλής. Με τα γενικά μέτρα εγκλεισμού που εφαρμόζονται μέχρι στιγμής δεν καταπολεμούν αποτελεσματικά τον ιό και, παράλληλα, οδηγούμαστε σε ένα χαντάκι, πολύ βαθύ και πολύ σκοτεινό.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]